ഒഴിവ് ദിവസത്തെ കളി

ഒരു ചെറിയ സിനിമ, വ്യക്തമായ രാഷ്ട്രീയം, കാര്യത്തെ കൃത്യമായ തോതിൽ വൃത്തിയായി പറഞ്ഞ് പോവാൻ സനലിനു സാധിക്കുന്നു. സ്ഥിരം സിനിമകളിൽ നിന്നും മാറി ഏറെ ഡ്യൂറേഷനുള്ള ഷോട്ടുകൾ, അതും നേരത്തെ എഴുതി ചിട്ടയാക്കിയ സംഭാഷണമില്ലാത്ത നറേഷൻ ഗംഭീരമാണ്. കള്ള് കുടിച്ച് കൈവിട്ട് രാഷ്ട്രീയം പറഞ്ഞ് ഒടക്കിപോവുന്ന രംഗത്തിൽ എല്ലാ അഭിനയതാക്കളൂടേയും പ്രകടനം ഏറെ ശ്രദ്ധേയമാണ്.

ഉണ്ണി ആറിന്റെ കഥയെ നീട്ടി വലിക്കുകയല്ല, മറിച്ച് കൃത്യമായ രീതിയിൽ സിനിമക്ക് ചേരുന്ന ഒരു എലമെന്റ് ആക്കി മാറ്റാൻ സനലിനു സാധിക്കുന്നു. ആദ്യം പരന്ന് പറഞ്ഞ് പോവുന്ന സിനിമ പതുക്കെ മുറികി മുറികി വ്യക്തമായ ഒരു വരയിലേക്ക് എത്തുന്നു. ക്യാമറാ ട്രിക്കുകളെ ബോധപൂർവ്വം മാറ്റി നിർത്തിയത് പോലെ തന്നെ വളരെ ചെറിയ ഇടപെടലുകളെ പശ്ചാത്തല സംഗീതത്തിൽ ബേസിൽ നടത്തുന്നുള്ളു. അത് അതീവ ഹൃദ്യവും ഗംഭീരവും ആണ്. അപ്പുവിന്റെ എഡിറ്റും രാഷ്ട്രീയത്തെ നിസാരവത്കരിക്കതെ ഇരിക്കുന്നതിൽ സഹായിക്കുന്നു.

ഈയടുത്ത് കണ്ട മികച്ച രാഷ്ട്രീയ സിനിമകളിൽ ഒന്നാണ് ഒഴിവുദിവസത്തെകളി. സൃഷ്ടാക്കൾക്ക് അഭിനന്ദനം. ഏറെ കാലമായി കാണാനാഗ്രഹിച്ച സിനിമ കൊച്ചിയിൽ പ്രദർശിപ്പിച്ച കൊച്ചിൻ ഫിലിം സൊസൈറ്റിക്ക് നന്ദി.

വാൽ : കാശിന്റെ ചിലവ് പറഞ്ഞാൽ ആ കാശോണ്ട് എത്ര ശവർമ്മ/ബിരിയാണി കഴിക്കാമായിരുന്നു എന്ന് പറയുന്ന ഒരു സുഹൃത്തെനിക്കുണ്ട്. അവന്റെ കണക്കിൽ പറഞ്ഞാൽ ഒരു അമർ അക്ബർ ആന്റണി എടുക്കുന്ന കാശുണ്ടെങ്കിൽ 30 ഒഴിവ്ദിവസത്തെകളി എങ്കിലും എടുക്കാമായിരുന്നു

24, Tamil Movie

കണ്ടിരിക്കാവുന്ന ഒരു സയൻസ് ഫിക്ഷൻ. ആദ്യ ചില സെൻസ് ഫിക്ഷൻ ഭാഗങ്ങൾ കൈ വിട്ട് പോവുന്നുണ്ടെങ്കിലും കഥയുടെ പ്രധാന ഫോക്കസായ ‘ടൈം ട്രാവൽ’ വൃത്തിയയായി കാണിക്കാൻ സംവിധായകനു കഴിഞ്ഞു. സ്ഥിരം മാസ് ത്രില്ലറിന്റെ ട്വിസ്റ്റ് അല്ലെങ്കിൽ ട്വിസ്റ്റിനു മുകളിൽ ട്വിസ്റ്റ് എന്ന രീതി മാറി ഒരു ചെസ് ഗേമിന്റെ രീതിയിൽ കഥ കൊണ്ടുപോവുന്ന രീതി ഏറെ ഗംഭീരമാണ്. (പഴയ അരക്കള്ളൻ മുക്കാൽകള്ളൻ പോലെ)

പാട്ടുകൾ അത്ര റഹ്മാനിക്ക് ഒന്നുമല്ല. പലതും പല പഴയ റഹ്മാൻ പാട്ടുകളേയും ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. സിനിമയിൽ സമാന്തയുടെ ചില സീനുകളും ആദ്യ പാട്ടും ഒഴുവാക്കിയാൽ കുറച്ച് കൂടി നല്ല ഒരു സിനിമ കിട്ടുമായിരുന്നു! ഒരു വർഷം മുൻപ് ‘ഇൻട്രു നേട്രു നാളൈ’ ഇപ്പോൾ 24. തമിഴിൽ സൈൻസ് ഫിക്ഷനുകൾക്ക് നല്ല കാലം, പ്രൊഡ്യൂസ് ചെയ്യാൻ തയ്യാറായ സൂര്യക്ക് സലാം!

നോട്ട് : സിനിമയിലെ ആദ്യ ടൈറ്റിൽ കാർഡ് താങ്ക്സ് അനിൽ കപ്പൂറിനോടാണ്. മിസ്റ്റർ ഇന്ത്യക്ക്! അത് കലക്കി

എന്നും എപ്പോഴും

എന്നും എപ്പോഴും, 2015 : ഒരേ ഫോർമാറ്റിൽ സിനിമ ഇടുക്കുന്ന സത്യൻ അന്തിക്കാട് പല സ്ഥിരം ഘടങ്ങളും മാറ്റി വച്ച് ‘സ്റ്റോറി ബോർഡ് എടുക്കാൻ മറന്ന്’, പിന്നെ കട്ട് പറയാനും മറന്ന സിനിമയാണ് എന്നും എപ്പോഴും. കട്ട് പറയാൻ മറന്നു എന്നത് സത്യമാണ്, നീണ്ട് വലിഞ്ഞ ഇലാസ്റ്റിക്ക് ജെട്ടി പോലെ കിട്ടക്കുന്നു സിനിമ -കാലിടാൻ ഓട്ടയില്ലെന്ന് മാത്രം.

ഫ്ലാഷ്ബാക്കെന്ന മാരകായുധം ഉപയോഗിക്കാതെ, തമിഴ്നാട്ടിലേക്ക് ഒരു കണക്ഷനുമില്ലാത്ത, ഗ്രാമത്തിന്റെ പച്ചപ്പ് കാണിക്കാത്ത സത്യൻ അന്തിക്കാട് സിനിമ എന്നത് ഒരുതരത്തിൽ ‘ഫ്രഷ്’ അപ്രോച്ച് ആണെങ്കിലും, പറയാൻ ഒരു കഥയൊ, എന്തെങ്കിലും ഒരു കുന്തമോ സിനിമക്കില്ല. ഉപദേശം ഇത്തവണ സിനിമക്ക് കുറവാണ്, തന്റെ ഭാഗം ന്യായികരിക്കുന്ന നായികയുടെ കൊറേ നീണ്ട ഡയലോഗുകളാണ് സിനിമ ഉടനീളം. മോഹൻലാലിനു അഭിനയിച്ച് ഫലിപ്പിക്കാൻ മാത്രം സിനിമയിൽ ഒന്നുമില്ലതാനും.

മഞ്ജുവാര്യർ വർഷൻ 2.0 തന്റെ പാക്കേജിൽ പച്ചക്കറിത്തോട്ടതിനു പകരം ക്ലാസിക്കൽ ഡാൻസ് ആക്കി – അവളെ അംഗീകരിക്കാത്ത ‘രാജീവ്’ എന്ന എക്സ്-ഭർത്താവും, ബോൾട് ആന്റ് ബ്യൂട്ടിഫുൾ മോഡും, ഒരു മകളും എന്നീ ഹൗ ഓൾഡ് ആർ യു പാക്കേജ്ജ് അതേപടിയുണ്ട്. വൃദ്ധനായ കുഞ്ചാക്കോയിൽ നിന്നും നായകപദം മോഹൻലാലിലേക്ക് മാറിയത് കൊണ്ടാവണം മകളുടെ പ്രായം എട്ട് വയസ്സ് കുറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.

അപ്പുറത്തെ വീട്ടിൽ എന്തിനോവേണ്ടി തിളക്കുന്ന ഇന്നസെന്റും, ഓഫീസിൽ എന്തിനോ വേണ്ടി ലണ്ടനിൽ നിന്ന് വന്ന് തിളച്ച് മറിഞ്ഞ റീനുവും, പിന്നെ ‘പാലക്കട്ടിലെ ചുരിദാർ ഭ്രമം’ എന്ന വനിത ലേഖനം തൊണ്ടതൊടാതെ പ്രസംഗിച്ച ലെനയും എന്തിനു വേണ്ടി വന്നു എന്നൊരു പിടിയുമില്ല. മലയാളസിനിമയിൽ ഇത് വരെ കാണാത്ത ‘പർസണൽ ബ്രാൻഡ് പ്രമോഷൻ’ ചെയ്യൻ ചിറ്റിലപ്പളികൂടി വന്നതോടെ ഇനി പടം കണ്ടവർക്ക് ഇങ്ങോട്ട് കാശുകിട്ടുമോ എന്ന് കൂടി തോന്നിപോയി.

ഒന്നാം ലോക മഹായുദ്ധം.

ഒന്നാം ലോക മഹായുദ്ധം, 2015 : ട്രാഫിക്കിൽ കുടുങ്ങിയ ദൃശ്യം. ഡയലോഗ് – ട്വിസ്റ്റ് – ബിജിഎം – നായിക – ബിജിഎം – നായിക – ബിജിഎം – ട്വിസ്റ്റ്- ബിജിഎം – ട്വിസ്റ്റ് – നായിക – ബിജിഎം – ബിജിഎം – ട്വിസ്റ്റ് – ട്വിസ്റ്റ്. ജോജു ഉള്ളതുകൊണ്ട് മാത്രം ലാപ്ടോപ്പ് തല്ലിപൊട്ടിക്കാതിരുന്ന രണ്ടാമത്തെ സിനിമ. എല്ലാവരും ഇത് കാണണം. ഇനി ഒരു ലോക മഹായുദ്ധം ഉണ്ടാവരുതെ എന്ന് മനസ്സുരുകി പ്രാർത്ഥിക്കാൻ സിനിമ കാരണമാവും!

സാമ്രാജ്യം 2

സാമ്രാജ്യം 2, 2015 : ഹൈപ്പുകളുടെ ആരവമില്ലാതതിനാൽ മലയാളി അറിയാതെ പോവുന്ന ഒരു മാണിക്യം. അത്യുജ്ജ്വലമായ തിരക്കഥയും സംവിധാനവും പാത്ര സൃഷ്ടിയും സിനിമയെ ഗംഭീരമാക്കി. സാങ്കേതികവിദ്യയുടേയും എഡിറ്റിങ്ങ് തന്ത്രത്തിന്റേയും മാസ്മരീകമായ ഉപയോഗം സിനിമയിൽ ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടുന്ന വസ്തുതയാണ്. 25 വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപിറങ്ങിയ സിനിമയിലെ സീനുകളെ വീണ്ടും റീടോൺ ചെയ്തും അതിലേക്ക് പുതിയ സീനുകൾ ആഡ് ചെയ്തും കൊളാഷിൽ ലിപ്സിങ്ക് വരുത്തി ‘കവിത’ സൃഷ്ടിച്ചും ഇരുപതുമിനുട്ടോളമുള്ള ഫ്ലാഷബാക്കിനെ ഒരു അനുഭവമായി മാറ്റുന്നു സംവിധായകൻ. പോസ്റ്ററിൽ കാണുന്ന നായകനു പകരം മറ്റൊരു നടനെ അഭിനയിപ്പിച്ച് ഇടവേളവരെ നായകനെ കാണിക്കാത്തെ പ്രേക്ഷകരെ മുൾമുനയിൽ നിർത്താൻ പേരരശിനു സാധിക്കുന്നു.

ഇന്രർവെല്ലിനു തൊട്ടുമുമ്പ് മാത്രം പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന ഉണ്ണിയേട്ടൻ ജോർദാൻ എന്ന സങ്കീർണമായ കഥാപാത്രത്തെ അനായസമായി ഫലിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. ഒരു പക്ഷെ രാവണപ്രഭുവിൽ കാർത്തികേയനായി ലാലേട്ടനു പകരം ഉണ്ണിയേട്ടയിരുന്നുവെങ്കിൽ എന്ന് ആഗ്രഹിപ്പിക്കുന്ന ത്രസിപ്പിക്കുന്ന പ്രകടനം ഉണ്ണിയേട്ടനിൽ പ്രേക്ഷകർക്കു നൽകുന്നു. ഹോളിവുഡ് സിനിമകളെ വെല്ലുന്ന ആക്ഷനും കേട്ടാൽ രോമാഞ്ചം വരുന്ന ഡയലോഗുകളും മലയാള സിനിമയുടെ പ്രതാപകാലത്തെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. നായികയായി വന്ന നടിയുടെ അഭിനയം ആദ്യ സിനിമയായ ‘പ്രൈസ് ദ ലോഡിലെ’ പോലെ തന്നെ അഭിനന്ദനാർഹമാണ്.

സ്ഥിരം ബോബുകഥകളിൽ നിന്നും, തട്ടമിട്ടും ഇടാതേയും പ്രേമിക്കുന്ന സിനിമകളിൽ നിന്നും ഏറേ മാറി നടക്കുന്ന സിനിമക്ക് ഇന്രർനെറ്റിൽ ഹൈപ്പുണ്ടാക്കാൻ ഒരു വലിയ ബാനറോ ‘മലരോ’ ഇല്ലന്നെ ഒരൊറ്റ കാരണത്താൽ കാണികളിലാതെ കാലിയായി കിടക്കുന്ന തീയറ്റർ കാണുമ്പോൾ മലയാള സിനിമയുടെ നിലവാരതകർച്ചക്ക് കാരണം കാണികൾ ആയ നമ്മൾ തന്നെയാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കുക. ഇന്നല്ലെങ്കിൽ നാളെ സാമ്രാജ്യം 2 നു കൾട് സ്റ്റാറ്റസ് കിട്ടും, തീർച്ച.

സിനിമകളിലെ സാരോപദേശത്തെ ഗംഭീരമായി കാണുന്നവർക്ക് ശ്രേഷ്ടം എന്ന് പറയാവുന്ന സിനിമയാണ് ‘നീന’. നീന കാരണമല്ല, നളിനികാരണമാണ്. ആൻ അഗസ്റ്റൻ മേ-ൽ-യാാലം പറഞ്ഞ് അഭിനയിച്ച മെട്രോ സർവൈവ്ഡ് അപ്പർ മിഡിൽക്ലാസ് (ലോവർ അപ്പർക്ലാസ്) സ്ത്രി തന്റെ വീട്ടുവേലക്കാരിക്ക് പറഞ്ഞുകൊടുക്കുന്ന ഉപദേശമൂണ്ട് – “ആയാളെ (ഭർത്താവിനെ) കൈവെടിയരുത്. അയാൾ പശ്ചാതപിക്കുമ്പോൾ കേട്ടിരിക്കണം, പിന്നെ ഒപ്പം നിൽക്കണം, എന്നിട്ട് ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് ചെയ്ത തെറ്റിനെ ഓർമ്മിപ്പിക്കണം. എന്നിട്ട് ചേർത്ത് പിടിക്കണം (വിടരുത്!) അതിലും വലിയ പ്രതികാരമില്ലെന്ന്”. പഴയ ‘അങ്ങനെ നീങ്ങളിപ്പൊ ഞാനില്ലാതെ സുഖിക്കണ്ടാ’ എന്ന വീഡിരാജപ്പൻ ലൈൻ തന്നെ, പക്ഷെ അത് കുലീനയായ (മുണ്ടും വേഷ്ടി) ഭർത്താവിനെ സ്നേഹിക്കുന്ന (വലിയ സിന്ദൂരം) നളിനി എന്ന പണിക്കത്തി പറയുമ്പോൾ ഗീതോപദേശം പോലെ സമൂഹം കാത്തിരുന്ന ഉപദേശമായി മാറാതിരിക്കാൻ വഴിയില്ലല്ലോ!

ഇവിടെ : പാളിപ്പോയ ഒരു പരീക്ഷണം

ഇവിടെ, 2015 : പാളിപ്പോയ ഒരു പരീക്ഷണം. ഡ്രാമയായി കുറ്റാന്വേഷണം പറയാൻ ശ്രമിച്ച സിനിമ . പക്ഷെ അത്തരം സൃഷ്ടികൾക്ക് വേണ്ട തിവ്രതയുള്ള കഥ ഇവിടേയ്ക്കില്ല. പൃത്വിരാജ് വരുൺ ബ്ലേക്ക് എന്ന കഥാപാത്രത്തെ ഗംഭീരവും അനായാസവുമായി അഭിനയിച്ചു ഫലിപ്പിച്ചു. (സുപ്രിയേ മാപ്പ്, ഓന്റെ ഇംഗ്ലീഷ് ഒരു സംഭവം തന്നാ!) ഗംഭീര ക്യാമറയും നല്ല ശബ്ദമിശ്രണവും സിനിമയുടെ നല്ല വശങ്ങളാണ്. നിവിന്റെ കൈയ്യിൽ ഒതുങ്ങാത്ത കഥാപാത്രവും, ഒരു ബന്ധമില്ലാതെ വന്ന് പോവുന്ന പാട്ടുകളും, മാറാല പിടിച്ച സന്ദർഭങ്ങളും, പഴയ ‘ബോണ്ട’ ക്ലൈമാസും സിനിമയെ അലസമായൊരു അനുഭവവും പാളിപ്പോയ പരീക്ഷണവും ആക്കുന്നു. ഒരാവശ്യവുമില്ലാതെ വെട്ടി ഒട്ടിച്ച ട്രേലറിനു പകരം ഒരു ഡ്രാമ ട്രൈലർ ആയിരുന്നെങ്കിൽ പ്രേക്ഷകനുണ്ടായ അപ്രതീക്ഷിത ആഘാതത്തിൽ ഇത്തിരി കുറവുണ്ടായേനേ!

പ്രേമം – ഗംഭീര സിനിമ. അസാമാന്യ ക്രാഫ്റ്റ്

പ്രേമം, 2015 : ഗംഭീര സിനിമ. അസാമാന്യ ക്രാഫ്റ്റ്. എടുത്ത് പറയേണ്ട സവിശേഷത കാസ്റ്റിങ്ങ് ആണ്. ഒരുപാട് പുതിയ മുഖങ്ങൾ, അവർക്ക് വേണ്ടി തന്നെ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടു എന്ന് തോന്നുന്ന കഥാപാത്രങ്ങൾ. സായ് പല്ലവിയുടെ മലരും കൃഷ്ണശങ്കറിന്റെ കോയയും ശബരീഷിന്റെ ശംഭു മുതൽ സൊബിൻ സഹീറിന്റെ പി ട്ടി മാഷും, വിനയ് ഫോർട്ടിന്റെ ജാവ മാഷും, ഒറ്റ സീനിൽ വന്ന് കോരിത്തരിപ്പിച്ച ‘മാസ് തന്തപടി’ രഞ്ജിപണിക്കരും ഒക്കെ വന്ന് കസറി ഒരു ലെവലാക്കി! രാജേഷ് മുരുകേഷന്റെ ഗംഭീര പശ്ചാത്തല സംഗീതവും പാട്ടുകളും കലക്കി! പിന്നെ നിവിൻ -ഒടുക്കത്തെ ലുക്കും, നല്ല പർഫോർമെൻസും! അൽഫോൺസ്-അൻവർ-രാജേഷ്-നിവിൻ ടീമേ, ഇങ്ങ സുലൈമാന്മാരല്ല! ഹനുമാന്മാരാണ്!

പീക്കു

പീക്കു, 2015 : നല്ല സിനിമ. വൃത്തിയുള്ള മേക്കിങ്ങ്. ഗംഭീര ഛായഗ്രഹണം, സംഗീതം. ദീപികയിൽ നിന്ന് ഒരിക്കലും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത ഒരു റോൾ. ഇർഫാൻ എല്ലാ സിനിമയിലേയും പോലെ റോൾ ഗംഭീരമാക്കി. പിന്നെ ബച്ചൻ – മൂന്നമതും നാഷ്ണൽ അവാർഡ് വാങ്ങാനുള്ള പുറപ്പാടിലാണ്. തീരെപിടിക്കുന്നില്ല. അല്ല, മൂന്ന് നാഷ്ണൽ അവർഡൊക്കെ വാങ്ങാൻ അങ്ങേരാരാ? മമ്മൂക്കയോ? കമലഹാസനോ? ഹും!

ചിറകൊടിഞ്ഞ കിനാവുകൾ

ചിറകൊടിഞ്ഞ കിനാവുകൾ, 2015 : മലയാളത്തിലെ ആദ്യ പ്രോപ്പർ റീൽ സ്പൂഫ്. ഒരു സ്പൂഫിനു വേണ്ടി സ്പൂഫിറക്കാതെ മലയാളികളുടെ പ്രീയപ്പെട്ട ചിറകൊടിഞ്ഞ കിനാവിലൂടെ തന്നെ സിനിമ നീങ്ങുന്നു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ സ്ഥിരം ചില ഫോർമുലകൾ (ഗർഭം, പ്രേതം, അമ്മായിയമ്മ, ആത്മഹത്യാശ്രമം) കളിയാക്കാതെ വിട്ടിരിക്കുന്നു. തമിഴിലെ ‘തമിഴ്പടം’ പോലെ കോമിക്കലായി കാരക്റ്ററുകളെ ഇറക്കുന്നില്ല. എന്നാൽ ഏച്ചുക്കൂട്ടിയപോലെയല്ലാതെ ചില നർമ്മങ്ങൾ ഉണ്ട് താനും. (പാസ് വേർഡ്, ബ്ലൈൻഡ് ക്രോസിങ്ങ്, ശ്വാസകോശം). ആകെ മുഴച്ച് നിൽക്കുന്നത് സിനിമയിലെ കഥയാണ്, പക്ഷെ സ്ഫൂന്റെ ധർമ്മം കഥപറച്ചിലല്ലല്ലോ! മലയാള സിനിമകളെ നിരീക്ഷിച്ച് നല്ല ഹോംവർക്ക് ചെയ്ത് ഉണ്ടാക്കിയ സിൽമക്കും സന്തോഷ് പ്രവീൺ കൂട്ടുകെട്ടിനും പത്തിൽ പതിന്നൊന്ന് മാർക്ക്. വലിയ പരീക്ഷണത്തിനു മുതിർന്ന കുഞ്ചാക്കൊബോബൻ, റീമ കല്ലിങ്കൽ, ലസ്റ്റിൻ സ്റ്റീഫൻ എന്നിവർക്ക് ഹാറ്റ്സോഫ് !

Uttama Villain

Uttama Villain, 2015 : A stunning collage. It is bliss for every K. Balachander-Kamal Haasan fan to see them together on screen. Special mention to three scenes in movie, that shows the brilliance of screenplay and quality of the actors – Conversations between KB and Kamal, Kamal talking to his son and Urvashi’s small yet stunning performance at hospital.

Big claps to Urvashi, MS Baskar, Nassar and Aswin (who did role of Kamal’s son) for an amazing performance. Ghibran’s music does it’s magic again. Pooja Kumar and Andrea looks stunning, but performance was at par.

Sadly, Ramesh Aravind fails to conceive the sophisticated screen play written by Kamal Hassan. The multidimensional narration that talks about death and immortal in a very Kamal Haasan way had every ingredients to be a master piece like Apoorva Ragam or Nayagan.

PS : K. Balachander can be proud. As the title card says, no one can live and have a life like yours.

Chotushkone

Chotushkone, Bengali, 2014 : A multidimensional movie with a strong narration pattern. The story revolves around four central characters who is trying to make an anthology movie – and the way anthology movies are contained inside the frame is amazing. The dialogs, cuts and transitions between real and reel are a pure treat to watch. While some parts of the movie makes the climax predictable, the final epilogue makes it a brilliant composition, which makes the movie more realistic. And when you watch a movie, that contains a movie discussion, in which characters accepts the influence of Woody Allen – that’s wow ! No wonder it won National award for best direction and best original script