Chotushkone

Chotushkone, Bengali, 2014 : A multidimensional movie with a strong narration pattern. The story revolves around four central characters who is trying to make an anthology movie – and the way anthology movies are contained inside the frame is amazing. The dialogs, cuts and transitions between real and reel are a pure treat to watch. While some parts of the movie makes the climax predictable, the final epilogue makes it a brilliant composition, which makes the movie more realistic. And when you watch a movie, that contains a movie discussion, in which characters accepts the influence of Woody Allen – that’s wow ! No wonder it won National award for best direction and best original script

The theory of everything

Life of  Stephen Hawking’s, based on his ex-wife’s biography. The movie is attractive and romantic, yet not exaggerated or over dramatized. Instead of focusing on Hawking’s life tragedy or  listing his contributions to Physics, the movie takes a personal angle. The amazing cinematography, clean script and brilliant performances make the movie justified and impressive.

Boyhood

Boyhood is stunning. Just like Linklater’s Trilogy, the movie deals the most sophisticated human emotion with a simple, micro storyline. This time Linklater’s narration follows a boy and his life for 12 years (and it took 12 years in making). The brilliant making, interesting way of story telling, indirect representation of time makes the awesome. And Patricia, no wonder why she won Oscars!

'മുന്നറിയിപ്പ്' എന്തുകൊണ്ട് തീയറ്ററിൽ കാണേണ്ടെ ചലചിത്രമാവുന്നു

എല്ലാ സിനിമയും സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നത് തീയറ്ററിൽ കാണാൻ തന്നെയാണ്. കഴിഞ്ഞ മാസം തന്നെ പല സിനിമകളൂം (സ്റ്റീവ് ലോപസ്, ജിഗർതണ്ഡ) തീയറ്ററിൽ തന്നെ കാണണമെന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടുമുണ്ട്. എങ്കിലും ആ സിനിമകളിൽ നിന്നും മാറി, ഈ സിനിമക്ക് ‘കണ്ടേ പറ്റു, അതും തീയറ്ററിൽ തന്നെ കാണണം’ എന്ന് വാശി പിടിക്കുന്നതിൽ കാരണങ്ങളേറെയാണ്.

സിനിമയുടെ സ്ഥായി ഭാവങ്ങളിൽ നിന്നും പൂർണ്ണമായി മാറി നിൽക്കുന്നതാണ് ഈ സിനിമയുടെ ആഖ്യാനവും കഥയും. പറയുന്ന, പറഞ്ഞ് മനസ്സിലാക്കുന്ന, പറഞ്ഞ് പറഞ്ഞ് കാണികളേ സ്പൂൺ ഫീഡ് ചെയ്യുന്ന ത്രില്ലർ രീതികളും, അവയ്ക്ക് ചേരുവയായി വരുന്ന അനാവശ്യ ഗിമ്മിക്കുകളും ഇല്ലാതെ കഥയെ കഥയായി പറയുകയാണ് മുന്നറിയിപ്പ്.

മുന്നറിയിപ്പുകളുടെ ആഘോഷമാണ് സിനിമ. ഓരോ സംഭാഷണവും, ഓരോ ചെറിയ കഥാപാത്രവും കഥാന്ത്യത്തെ പരാമർശിക്കുന്ന മുന്നറിയിപ്പുകളാവുന്നു. സിനിമയിലെ കഥ സംഭാഷണം മാത്രമല്ല, അതിൽ ചിത്ര-ശബ്ദ-നിശ്ശബ്ദതയ്ക്കും വലിയ സ്ഥാനമുണ്ടെന്ന വിവേകമാണ് സിനിമയുടെ കാതൽ. പറയാതെ പറയുന്ന കഥ. വേണുവിന്റെ ആശയത്തെ തിരക്കഥയാക്കിയ ഉണ്ണി ആർ എന്ന എഴുത്തുകാരന്റെ കഴിവ് എടുത്ത് പറയേണ്ടതാണ്. ഹൈക്കു പോലെ ചിന്തിപ്പിക്കുന്ന ചെറിയ ഡയലോഗുകൾ. എല്ലാ കഥാപാത്രവും പറയുന്ന ഡയലോഗുകളും രാഘവനുവേണ്ടിയാണെന്ന് എന്നതും ഒരു സവിശേഷതയാണ്.

മമ്മൂട്ടി എന്ന നടന്റെ വൈഭവമാണ്, മമ്മുട്ടി എന്ന നടനെ സിനിമയിൽ കാണുന്നത് പോലുമില്ല. സിനിമയിലെ ഡയലോഗിൽ പറയുന്നത് പോലെ മമ്മുട്ടി എന്ന സത്യത്തെ / വെളിച്ചത്തെ മറച്ചുപിടിക്കുകയാണ് കഥയും സംവിധായകനും. സിനിമയിൽ ഉടനീളം രാഘവനാണ്. രാഘവൻ മാത്രം. മമ്മൂട്ടിക്കൊപ്പം, അഥവ മമ്മൂട്ടിയെക്കാൾ കൂടുതൽ സീനികളിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന അപർണ്ണയുടേയും അപർണ്ണയ്ക്ക് ശബ്ദം കൊടുത്ത വിമ്മി മറിയത്തിന്റെയും പർഫോർമൻസുകൾ എടുത്ത് പറയേണ്ടവയാണ്. എല്ലാ അഭിനയതാക്കളും മികവുറ്റ അഭിനയം കാഴ്ചവച്ചു എന്നതും സിനിമയുടെ മാറ്റ് കൂട്ടുന്നു.

സിനിമയിലെ ഒരു പ്രമുഖ താരം ബിജിബാലാണ്. സിനിമയ്ക്ക് യോജിച്ച പശ്ചാത്തല സംഗീതമൊരുക്കാൻ ബിജിക്ക് കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനും, സത്യത്തിനും, ആകാംക്ഷക്കുമിടയിലെ സംഗീതമാവാൻ അതിനു കഴിയുന്നുമുണ്ട്. ഇടക്ക് ചില ഡയലോഗിനു പോലും ആ സംഗീതത്തിന്റെ താളമുണ്ടോയെന്ന് തോന്നി പോവും.

പുതിയ സിനിമകളിലെ ഒഴിച്ച്കൂടാനാവാത്ത ‘ആഗിളുകളും’ ‘ഫ്രേമുകളൂം’ ഒന്നുമില്ലാത്തെ ഒരു സിനിമ എന്ന പക്വതയും മുന്നറിയിപ്പിനുണ്ട്. തന്റെ ഫ്രേമുകളുടെ പോർട്ട്ഫോളിയൊ കാണിക്കാനല്ല മറിച്ച് നല്ല സിനിമ സൃഷ്ടിക്കാനാണ് വേണു ശ്രമിച്ചതും വിജയിച്ചതും. മൂന്ന് സെക്കന്റിൽ ഇരുപത്തേഴ് ഷോട്ടുകൾ വെട്ടിയൊട്ടിച്ചാലെ സിനിമക്ക് ചടുലത വരൂ എന്ന വാദത്തിനും മറുപടിയാണ് ബീനാപോളിന്റെ എഡിറ്റിങ്ങ്.

ഓരോ കാണിക്കും ഇതൊരു മുന്നറിയിപ്പാണ്. കാലവും കാലനും മടുത്ത ക്ലീഷേകളും ഹീറോയിസവും ഗിമ്മിക്കുകളും സിനിമയേയും കാണിയേയും എത്രത്തോളം പിന്നോക്കം എത്തിക്കുന്ന എന്ന സത്യത്തിലേക്കുള്ള ഒരു ചൂണ്ടുവിരൽ. എന്തിനേയാണോ സ്ഥിരം സിനിമയിൽ കുറവുകളായി പ്രേക്ഷകൻ കാണുന്നത് അവ കൊണ്ട് മാത്രം അതെ പ്രേക്ഷകനെ ത്രസ്സിപ്പിക്കുകയാണ് വേണു എന്ന മാന്ത്രികൻ – നേർത്ത സംഭാഷണം കൊണ്ടും, നിശ്ശബ്ദതകൊണ്ടും, പറയാതെ പറഞ്ഞും.

Munnariyippu : A movie that haunts

A movie that haunts. You won’t see the star Mammootty at any point of movie – it’s all Raghavan, a mysterious, intelligent double homicide convict. The brilliance of Director-Writer-Actor is visible on the way Ragahavan is moulded and shown. Aparna Gopinath did the best of what she can. Ranji Panicker, Nedumudi Venu, Saiju Kurup, Sasi Kalinga and almost all supporting actors did a fabulous work on supporting the whole thread. Prithviraj Sukumaran’s clean cameo performance needs an applause. Unni R, ‘the pen’, did a stunning writing keeping Raghavan as a mysterious yet interesting character with simple, witty, like-a-haiku and clever dialogues. Bijibal’s fabulous background music is haunting, to the theme and really works as ‘warning’ for the whole story. Finally Venu sir, the ace cinematographer stunts the audience with a fabulous movie making pattern and a very shocking and haunting climax! Hats off to the Crew and Cast, it is fabulous experience. And Mammooty – this is kind of Mammooty we wish to see.

Anjaan, 2014

Anjaan, 2014 : A movie made just to entertain using Suriya’s style factor and looks, which partially works. Yuvan’s BGM did a great role on making it work for mass. But, the story is mediocre, predictable and is too long with unwanted songs, flash backs and so-called-comedy by Brahmanandam. Samantha is there to the usual romance and to do a bikini dance – that’s all.Vidyut Jammwal and Manoj Bajpayee makes the movie wow, with clean performance and stunning looks.

Overall, the movie is illogical yet a fine entertainer for Suriya fans, a usual watchable mass for the rest. (And yes, you might remember CID Nazeer and Salim Kumar at some places!)

ഞാൻ സ്റ്റീവ് ലോപസ്

ഞാൻ സ്റ്റീവ് ലോപസ്. ഒരു കണ്ണിൽ നിന്ന് മാത്രം ലോകത്തെ കാണുന്ന, ഒരു ചെറിയ സാധാരണ ജീവിന്റെ കാഴ്ചകളേയും ചിന്തകളേയും പ്രമേയമാക്കി ഒരു സിനിമ. കണ്ട് മനസ്സും കണ്ണും ചിന്തയും നിറയ്ക്കാൻ ഈ ചെറിയ സിനിമക്ക് കഴിയുന്നു. എല്ലാ അഭിനയതാകളിൽ നിന്നും പക്വതയാർന്ന അഭിനയവും ചാരുതയാർന്ന ഛായാഗ്രഹണവും സിനിമയെ മികവുറ്റതാക്കി. സംഗീതം, പശ്ചാത്തല സംഗീതം, സൗണ്ട് ഇഫക്റ്റ്സ് എന്നിവ എടുത്ത് പറയേണ്ടവയാണ്. അൻവർ അലിയുടെ വരികൾ ഗംഭീരമായി.

നല്ല ശബ്ദസംവിധാനത്തിൽ തീയറ്ററിൽ തന്നെ കാണേണ്ടെ ഒരു സിനിമയാണ് സ്റ്റീവ് ലോപസ്. പക്ഷെ തീയറ്ററിലെ ‘പ്രക്ഷകശബ്ദങ്ങൾ’ സിനിമയിലെ എറ്റവും മനോഹരമായ പശ്ചാതല ശബ്ദ-സംഗീതത്തെ കൊന്ന് കൊലവിളിച്ചേക്കാം. അത്തരം പ്രേക്ഷകരോട് മിണ്ടാതിരിക്കാൻ അപേക്ഷിക്കുക – അത്തരം പ്രേക്ഷകനാവാതിരിക്കുക.

FIVE Point Someone, ONE Night at Call Centre, THREE Mistakes in my Life, TWO States, Revolution TWENTYTWENTY – now HALF Girlfriend! ഒരുത്തന്റെ ഒരോരോ നമ്പറുകളേ!!

ബെന്യാമിന്റെ പുതിയ 'ഇരട്ട നോവലുകൾ'

ബെന്യാമിന്റെ പുതിയ ‘ഇരട്ട നോവലുകൾ’ : രണ്ടു പുസ്തകങ്ങളും തമ്മിൽ ബന്ധമുണ്ടെങ്കിലും തുടർ നോവലല്ല. ഏത് വായിച്ചും തുടങ്ങാം. പേരിനോടുള്ള കൗതുകം കൊണ്ടാവാം ആദ്യം വായിച്ചത് ‘അൽ അറേബ്യൻ നോവൽ ഫാക്റ്ററി’യാണ്. അറബ് ജീവിതം, ജനാധിപത്യത്തിനും അവകാശത്തിനും വേണ്ടി നടക്കുന്ന മുല്ലപൂ വിപ്ലവവുമാണ് രണ്ടു പുസ്തകത്തിന്റേയും ഇതിവൃത്തം. നോവൽ ഫാക്റ്ററി കാര്യവിവരമുള്ള അതിഥിയായി നിന്ന് പ്രശ്നങ്ങളെ പഠിക്കുകയും അനുഭവങ്ങൾ കേൾക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, ‘മുല്ലപ്പൂ നിറമുള്ള പകലുകൾ’ മതത്തിന്റെ ഉള്ളിൽ ഇരുന്ന് കൊണ്ട് കലാപത്തെയും കലാപകാരണങ്ങളേയും കേൾക്കുകയും ഭയക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. കലാപ-ജനാധിപത്യ-ഭരണ-സാമ്പത്തിക വശങ്ങളിലൂടെ രണ്ടു പുസ്തകങ്ങളും ഇന്നതെ അറബ് വിപ്ലവങ്ങളേയും മുസ്ലിം ജാതി തർക്കങ്ങളിലൂടെയും കടന്ന് പൊവുന്നു. ഒരു കഥയായി, കഥ മാത്രമായി വായിക്കുന്ന സാധാരണക്കാരന് വേണ്ട ട്വിസ്റ്റും സിനിമ മോഡ് ത്രില്ലറുകളും ഇല്ലെങ്കിലും മനസ്സിൽ തട്ടുന്ന പല അനുഭവവിവരണങ്ങൾ വായിച്ചാൽ ഈ ലോകത്തെയും മതങ്ങളെയും ജാതിയേയും ഭയക്കും എന്നു തീർച്ച.

മംഗ്ലീഷ് സിനിമ

മംഗ്ലീഷ്, 2014 : ആദ്യപകുതിയിൽ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന തർക്കുത്തര മോഡ് കോമഡികൾ/ചളികൾ. ടിനിടോം-മമ്മൂട്ടി ജോഡികൾ ഹാസ്യം കഴിയും വിധം വൃത്തിയായി കൈകാര്യം ചെയ്തപ്പോൾ ബാലചന്ദ്രൻ-ജോജു എന്നിവരുടെ ശ്രമങ്ങൾ പഴയ ചാണകക്കുഴി നിലവാരമായിപ്പോയി. രണ്ടാം പകുതി വലിഞ്ഞു അവസാനം എന്തിനൊ വേണ്ടി ചിരപരിചിതമായ ക്ലൈമാക്സിൽ അവസാനിച്ചു.
സ്ഥാനത്തും അസ്ഥാനത്തുമുള്ള സിനിമ ഡയലോഗ് റഫറൻസിങ്ങ് സാധാരണ ജീവിതത്തിന്റെ ശൈലിയായി കാണിക്കാൻ സലാം ബാപ്പു ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ട്, സാധിച്ചിട്ടുണ്ട്. സിനിമയൂടെ ആദ്യ സീനിലെ കൊച്ചിയും ഗാനവും എടുത്ത് പറയേണ്ടവയാണ്. ശ്രിന്ദ, വിനയ്, പോളിചേച്ചി എന്നിവരും സിനിമയിലെ തന്റെ പങ്ക് വൃത്തിയായി ചെയ്തു. കഥയുടെ സാരമായ അഭാവവും, ക്ലൈമാക്സ് കാണുമ്പോൾ ഉള്ള ‘അത് താന്‍ അല്ലെയോ ഇതെന്ന്, വര്‍ണ്യത്തില്‍ ആശങ്ക’യും ചിലനേരം ‘പ്ലിങ്ങാതെ പോവുന്ന’ ചളികളും മാറ്റി വച്ചാൽ, കണ്ടിരിക്കാവുന്ന ഒരു സിനിമയാവുന്നുണ്ട് മംഗ്ലീഷ്.

Velai Illa Pattadhaari

Velai Illa Pattadhaari, 2014 : A predictable, yet entertaining movie that uses the same old tamil formula. Cinematographer turned director Velraj did a clean work by doing a elegant casting (which saved the movie). Though the story turned her role into a melodrama, Saranya did a great performance. Samuthirakani and Hrishikesh did a justifiable role while Amala Paul, Vivek and Surabhi has nothing to do than filling the screen space.Music by Anirudh works on building the hero stuff, while the songs are similar to his old works, just like lyrics written by Dhanush.

Humpty Sharma Ki Dulhania

Humpty Sharma Ki Dulhania, 2014 : Just another one time watchable romcom from Dharma Productions. The movie is trying to sell “DDLJ is a Cult” and the formula works at some points. Varun Dhawan did better than his previous movies and Alia made movie entertaining, while the role was kind of stereotype. Watch if you are ‘that’ crazy about DDLJ and Rom-coms