“ഒരു ജൂസ്സ് കുടിച്ചാലോ?” ഞാന്‍ സമ്മതമെന്ന മട്ടില്‍ മൂളി. പൊള്ളുന്ന ചൂടില്‍ ഒരാശ്വാസം. ഇനി യാത്രയാണ്. രണ്ടുപേരും വീടുകളിലേയ്ക്കു്. രണ്ടുമണിക്കൂര്‍ യാത്ര. അതും ഒറ്റയ്ക്കു്. ഞാന്‍ ഓര്‍ത്തുകൊണ്ട് ശക്തന്‍ സ്റ്റാന്റിലുള്ള കൂള്‍ബാറില്‍ കയറി. അവളപ്പോഴേയ്ക്കും ഒരു മുക്കില്‍ ഇരുപ്പുറപ്പിച്ചിരുന്നു. ഒരു പയ്യന്‍ നല്ല തൃശ്ശൂര്‍ ഭാഷയില്‍ ചോദിച്ചു “കുടിക്കാനെന്താ”. തൂവാനത്തുമ്പികളിലെ സീനുകള്‍ മനസ്സില്‍ നിറഞ്ഞു. ഒരു ഷാര്‍ജ, നിനക്കോ ? “എനിക്കും” ഞാന്‍ തീരെ ഘനമില്ലാത്ത ശബ്ദത്തില്‍ പറഞ്ഞു. എന്തുപറ്റി എന്നമട്ടില്‍ അവള്‍ എന്നെ നോക്കി.
“തൂവാനത്തുമ്പികളിലെ സീനുകള്‍ ഞാന്‍ ഓര്‍ത്തതാ, എന്തു സൂപ്പറാലേ പത്മരാജന്‍? ഇന്നലേയും ഞാനതുകണ്ടു”
“പറഞ്ഞതു നന്നായി” അവള്‍ ഉരവിട്ടു “എന്റെ ‘ഇന്നലെ’യുടെ സി.ഡി എവിടെയാ?”
വെറുതെ ഒരു പൊട്ടത്തരം പറഞ്ഞു. അവളെ ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കേണ്ടതില്ല. അതെവിടെയാണെന്നാര്‍ക്കുമറിയില്ല. ഞാന്‍ ഒരു ചിരി പാസ്സാക്കി. ജുസ്സ് കുടിച്ചുകൊണ്ടും ഞങ്ങള്‍ ഏറെ നേരം സംസാരിച്ചു – സാധാരണയിലും വിപരീതമായി, മൈക്ക് അവളുടെ കൈയിലായിരുന്നു, ഉപദേശവുമല്ലായിരുന്നു. സംസാരത്തിനിടയില്‍ ഒരു കട്ടുറുമ്പ് – ഒരു ഫോണ്‍, വീട്ടില്‍ നിന്നാണ്. വരുന്നുണ്ടോ എന്നാണ് ചോദ്യം. ഉടന്‍ ഉത്തരം മൂളി ജൂസ്സുകുടി തുടര്‍ന്നു.
“ഞാന്‍ ബില്ലു കൊടുക്കാം” അവള്‍ പറഞ്ഞു. “നിര്‍ബന്ധമാണെങ്കില്‍” ഞാന്‍ മറുപടി പറഞ്ഞു തുടങ്ങി.
“ആണെങ്കില്‍?” അവള്‍ സംശയത്തോടെ എന്നെ നോക്കി.
“എന്റെ ബസ്സ് ചാര്‍ജ്ജും നീ കൊടുത്തോ ഒരു വിഷമവുമില്ല.”
നീ നന്നാവില്ല എന്നു പറയും വിധത്തില്‍ ഒരു ചിരിയവളുടെ മുഖത്തു് വിരിഞ്ഞു.
പത്തു രൂപയുടെ ഒരു കുട്ടിറീച്ചാര്‍ജ്ജ് വാങ്ങിക്കൊണ്ടു് ഞാന്‍ അവളെ നോക്കിച്ചിരിച്ചു.
“എന്റെ ബസ്സിതാപോണൂ, അതില്‍ കയറട്ടെ, അടുത്ത ബസ്സ് കാല്‍മണിക്കൂറിനു ശേഷമാ”
“ബൈ” അവള്‍ ബസ്സിന്റെ അടുത്തേയ്ക്കു പോയി. ഞാന്‍ പാലക്കാടേയ്ക്കുള്ള ബസ്സില്‍ കയറി.

ചൂടുകൊണ്ടാവാം, അറിയില്ല. ബസ്സില്‍ കയറിയതും എന്നിക്കുറക്കം വരാന്‍ തുടങ്ങി. ഞാന്‍ മുന്നിലേയ്ക്കു നോക്കി. ഒരു പെണ്‍ക്കുട്ടിപോലുമില്ല. കഷ്ടം. ഞാന്‍ ഉറങ്ങാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. ഒരു മയക്കം തുടങ്ങിയെങ്കിലും ചുറ്റുമുള്ള ശബ്ദങ്ങള്‍ ആ പ്രവൃത്തിയ്ക്കു വിഘ്നമായി. വണ്ടിയില്‍ തിരക്കു കൂടിയിരിക്കുന്നു. മിക്കവാറും സീറ്റില്‍ ആളുകളായി. തന്റെ അടുത്താരും ഇല്ല.

ഒരു വൃദ്ധനും മകളും ബസ്സിന്റെ പിന്നിലെ വാതിലിലൂടെ കയറി. ഞാന്‍ ശ്രദ്ധിച്ചു. ആ കുട്ടി കൊള്ളാം. അവര്‍ മുന്നിലേയ്കു നോക്കി. ഒരു സീറ്റ് മാത്രമേ കാലിയുള്ളു. ആ സീറ്റിലാണെങ്കില്‍ ഒരു യുവാവും. എന്റെ മനസ്സിന്റെ കോണ്ണില്‍ ഒളിച്ചിരുന്ന ‘മാന്യന്‍’ അറിയാതെ പുറത്തു വന്നു. ആ സീറ്റില്‍ നിന്നെഴുന്നേറ്റ് ഞാന്‍ ആ വൃദ്ധനെ നോക്കി ചിരിച്ചു് മുന്നിലേയ്ക്കു നടന്നു. ഒരടിനടക്കുമ്പോഴേയ്ക്കും ആ വൃദ്ധന്‍ എന്നെ നോക്കി. “ഒരാളെ പോകുന്നുള്ളു, ഇവള്‍”. എങ്കിലും താന്‍ അവിടെ ആ യുവതിയോടൊപ്പമിരിക്കാമോ? എന്റെ മനസ്സിനെ മാന്യന്‍ പൂര്‍ണ്ണമായും ഏറ്റെടുത്തു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അപ്പൊഴേയ്ക്കും ആ മുന്നിലെ സിറ്റില്‍ മറ്റൊരാള്‍ കയറിയിരുന്നിരുന്നു. ഞാന്‍ പുറകൊട്ടു നോക്കി, അവള്‍ എന്നെ നോക്കി ചിരിച്ചു, ഞാന്‍ ഒരു സാദാ ചിരികൊടുത്തു് സിറ്റിലിരുന്നു. അവള്‍ എന്റെ അപ്പുറത്തും. അവളുടെ അച്ഛനിറങ്ങിനടന്നു. എല്ലാ യാത്രയിലും ‘വല്ലവരും’ ഇതുപോലെ അടുത്തുണ്ടാവും എന്നു ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ട് എങ്കിലും അതൊരു സുഖമുള്ള സ്വപനം മാത്രമായിരുന്നു. ഇന്നിതാ ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാതിരുന്നപ്പോള്‍ അതു് സംഭവിച്ചു. ഞാന്‍ സ്വയം ആനന്ദിച്ചു. വണ്ടിയിലെ യാത്രക്കാര്‍ അധികമായി, ആണുങ്ങളുടെ ഇടയില്‍ പെട്ടതുകൊണ്ടാവാം അവളിലൊരു പരിഭ്രമം കാണ
ാമായിരുന്നു. ഞാന്‍ അവളെ ഒന്നു നോക്കി, പേരു ചോദിക്കണം പരിചയപ്പെടണം, ഞാന്‍ ഉറപ്പിച്ചു. അവളുടെ മുഖത്തു് നിറഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്ന അസ്വസ്തത എന്റെ മനസ്സിലെ മാന്യനെ വീണ്ടുമുണര്‍ത്തി. “ഉള്ളിലേക്കിരിക്കാം” ഞാന്‍ പറഞ്ഞു. അവള്‍ സസന്തോഷത്തോടെ സമ്മതിച്ചു. പെട്ടന്നാകൈകള്‍ എന്റെ ദേഹത്തു മുട്ടി, അശരീരിപോലെ ഒരു ശബ്ദം എന്റെ ചെവിയില്‍ പതിച്ചു “ഇവിടെയിറങ്ങുന്നില്ലേ?”. ഞാന്‍ ഞെട്ടലോടെ എല്ലാ വശത്തേയ്ക്കും നോക്കി. രമ്യ. എവളൊടൊപ്പമല്ലേ ഞാന്‍ ജൂസ്സ് കുടിച്ചതു്? പിന്നെ എവളെങ്ങനെ എവിടെ? ഞാന്‍ കോളേജ്ജു ബസ്സിന്റെ ഉള്ളിലാണ്. ശക്തന്‍ സ്റ്റാന്റ് എത്താറായി. ഇതെല്ലാം ഒരു സ്വപ്നമായിരുന്നു. ഞാന്‍ പരിസരബോധം വീണ്ടെടുത്തു് കോളേജ്ജു ബസ്സില്‍ നിന്നും ഇറങ്ങി. ഒപ്പം രമ്യയും.

“നീയും ഞാനും കൂടിയൊരു ഷേക്ക് കുടിക്കുന്നതു് ഞാന്‍ സ്വപ്നം കണ്ടു!” പറഞ്ഞുത്തീര്‍ക്കും മുന്‍പേ അവളതു കേള്‍ക്കാതവിധം എന്നോടിങ്ങോട്ടു ചോദിച്ചു – “ഒരു ജൂസ്സ് കുടിച്ചാലോ?”.
ശക്തന്‍ സ്റ്റാന്റ്, ജൂസ്സ്, രമ്യ. എല്ലാം അതുപോലെ. ഞാന്‍ ഒരു നിമിഷം പത്മരാജന്റെ ‘ഓര്‍മ്മയും’ മമ്മൂട്ടി ചിത്രമായ ‘അയ്യര്‍ ദ ഗ്രേറ്റും’ ഓര്‍ത്തു. “ഒരു ഷാര്‍ജ, നിനക്കോ?”. അതേ ചോദ്യം. ഞാന്‍ ഞെട്ടലോടെ മൂള്ളി, എന്നിട്ടു പറഞ്ഞു “എനിക്കും”. അതേ പരിസരം, അതെ രീതി, ആ പയ്യന്‍ തൃശ്ശൂര്‍ സ്ലാങ്ങില്‍ ഡയലോഗ്ഗിട്ടോ? ഞാന്‍ അറിഞ്ഞില്ല. “ഉം?” രമ്യയില്‍ നിന്നാചോദ്യമുയര്‍ന്നു. സ്വപ്നതെ പൂര്‍ണ്ണമായോര്‍ത്തു ഞാന്‍ പറഞ്ഞു – “ഇന്നലേയും ഞാന്‍ തൂവാനത്തുമ്പികള്‍ കണ്ടു, അതോര്‍ത്തതാ, എന്തു സൂപ്പറാലേ പത്മരാജന്‍?” അവളുടെ മറുചോദ്യത്തിനായി ഞാന്‍ കാത്തിരുന്നു, സ്വപ്നം ഫലിക്കുമോ? “എന്റെ സി.ഡി എവിടെയാ?’ഇന്നലെ’?”. അതെ. അതെല്ലാം സംഭവിക്കുന്നു. ഇടയില്‍ അമ്മയുടെ ഫോണ്‍കോള്‍ വന്നപ്പോഴും, അവള്‍ കാശുകൊടുത്തപോഴും ഞാന്‍ ആ പെണ്‍ക്കുട്ടിയുടെ മുഖമൊര്‍ക്കന്‍ ശ്രമിച്ചു. ഇല്ല. ഞാന്‍ അവളെയിതുവരെ കണ്ടിട്ടില്ല. ഒരു കുട്ടി റീച്ചാര്‍ജ്ജ് വാങ്ങി കൈയില്‍ പിടിച്ചു നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ രമ്യ എന്തോ പറഞ്ഞു ഓടി ബസ്സില്‍ കയറുന്നതു് അവ്യക്തമായി കണ്ടു. ആ അവ്യക്തത നേരത്തെ കണ്ട സ്വപ്നവുമായി സാമ്യമായി പോവുന്നതായെന്നിക്കു തോന്നി. പാലക്കടേയ്ക്കുള്ള ബസ്സില്‍ കയറിയിരുന്നു. സ്വപ്നത്തില്‍ കണ്ട അതേ സീറ്റ്. യാത്രക്കാര്‍ തീരെകുറവ്. സ്വപ്നം പ്രകാരം താന്‍ ഉറങ്ങേണ്ടിയിരിക്കുന്നു, കണടയ്ക്കണോ? ആവാം. എങ്കിലും ആ മുഖം തനിക്കോര്‍ക്കാന്‍ പറ്റുന്നില്ലല്ലോ? സ്വപ്നത്തെ വീണ്ടും തട്ടിയുണര്‍ത്തി, ചിന്തയിലാണ്ടു. ആ ചിന്ത അറിയാതെ എന്നെ നിദ്രയിലേയ്ക്കു കൊണ്ടുപോയി.

“സാര്‍”, ഒരു ലോട്ടറി ടിക്കറ്റു വില്‍പ്പനക്കാരന്റെ വിളികേട്ട് ഞാന്‍ ഉണര്‍ന്നു. കഷ്ടിച്ച് അഞ്ചു മിനുട്ട്, അത്രെമാത്രം. “സാറിന്റെ ഭാഗ്യം ഈ നിമിഷമാണ്, ഒരു ടിക്കറ്റ് തരട്ടേ?”. ഞാന്‍ ചുറ്റും നോക്കി. യാത്രക്കാര്‍ കൂടിവരുന്നു. അതെ അതു സംഭവിക്കുന്നു. ഒരു വൃദ്ധനും മകളും, “അതെ, എന്റെ ഭാഗ്യം…….ഈ നിമിഷം തന്നെയാണ്” ഞാന്‍ സ്വയം പറഞ്ഞു മുന്നിലേയ്ക്കു നോക്കി, അവിടെ ഒരു സീറ്റ് ബാക്കിയുണ്ട്. ഞാന്‍ ആ മകളെ നോക്കി. ഇവളക്കു വേണ്ടിത്തന്നെയാണ് ഞാന്‍ കാത്തിരുന്നത്. ആ മുഖത്തോടു ഒരു ജന്മാന്തര പരിചയമുള്ളതു പോലെയെന്നിക്കു തോന്നി. ഞാന്‍ എത്രയോ തവണ കണ്ടതു പോലെ. അവര്‍ അവിടെ സീറ്റു തപ്പി നിന്നു. മുന്നിലും എന്റെയടുത്തും മാത്രം സീറ്റുകള്‍. ആ വൃദ്ധന്‍ എന്നെ നോക്കി, ഞാന്‍ ചിരിച്ചു കൊണ്ടെഴുനേറ്റ് മുന്നിലേയ്ക്കു് നടന്നു. പിന്‍വിളികാതോര്‍ത്തിരിക്കവെ അതു സംഭവിച്ചു. മന്ദഹാസത്തോടെ ഞാന്‍ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. ഞെട്ടി. ആ അച്ഛനും മകളും അവിടെയിരിയ്ക്കുന്നു. ആ വിളി എന്റെ തോന്നല്‍ മാത്രമായിരുന്നു. ഞാന്‍ മുന്നിലേയ്ക്കു നോക്കിയതും തകര്‍ന്നുപോയി. ആകെയുണ്ടായിരുന്ന മുന്നിലെ സീറ്റില്‍ മറ�
��റൊരുത്തന്‍.

അവളുടെ മുഖതേയ്ക്കു ഞാന്‍ നോക്കി ചിരിച്ചു. ആ നോട്ടം എന്തോ അപരാധമെന്നവിധം എന്നെ നോക്കി കണ്ണുരുട്ടി പേടിപ്പിച്ചു അവള്‍ തല വെട്ടിച്ചു, അപ്പുറത്തെയ്ക്കു നോക്കിയിരുന്നു. “മൂദേവി, അഹങ്കാരി” ഇവള്‍ക്കത്രയും സൌന്ദര്യമൊന്നുമില്ല. ആവറെജ്ജ്, അത്ര മാത്രം. പല്ലു പോങ്ങീട്ടലേ? ഇത്രയ്ക്കു വെളുക്കണ്ടാവശ്യമുണ്ടോ? ഈ നിറമിത്തിരി ഓവറല്ലേ? വെള്ളപ്പാണ്ടു പോലെയില്ലേ? ചിന്തകള്‍ക്കിടെ ബസ്സ് നീങ്ങി തുടങ്ങി.

എന്റെ ആദ്യ മലയാളം ബ്ലോഗ്ഗ് സാഹസമാണിതു്. അഭിപ്രായങ്ങള്‍ അറിയിക്കുമെന്നു വിശ്വസിക്കുന്നു. അക്ഷരതെറ്റുകള്‍ പൊറുക്കാനപേക്ഷ.